- Opublikowano
Domowa apteczka pierwszej pomocy dla psa i kota
- Autorzy
- Imię i nazwisko
- redakcja mumido
Apteczka dla psa lub kota ma pomóc zabezpieczyć pierwsze minuty i dojazd do lecznicy, a nie umożliwiać samodzielne leczenie każdej sytuacji. Zacznij od numeru swojego gabinetu oraz najbliższej placówki przyjmującej pilne przypadki. Sprawdź godziny i sposób zgłaszania przyjazdu, zamiast zakładać, że każde miejsce działa całodobowo. Zapisz adres w telefonie i na kartce dostępnej także dla osoby zastępującej cię w opiece.
W oddzielnej koszulce przechowuj informacje o gatunku, aktualnej masie ciała, chorobach, alergiach i przyjmowanych lekach. Dodaj kopię zaleceń dotyczących stanów nagłych, jeśli zwierzę choruje przewlekle. Taki dokument nie powinien zawierać samodzielnie wymyślonego dawkowania. Osoba jadąca do lekarza musi wiedzieć, kiedy podano ostatnią dawkę i co wydarzyło się przed pogorszeniem, nawet gdy główny opiekun jest niedostępny.
Materiały do podstawowego zabezpieczenia
Przygotuj jałowe gaziki, nieprzylegające opatrunki, bandaż, rękawiczki jednorazowe, nożyczki z tępymi końcami i zapakowaną sól fizjologiczną. Dołącz czysty ręcznik lub koc oraz woreczki na opakowania i próbki, jeśli lekarz poprosi o ich zabranie. Materiały powinny być opisane i łatwe do znalezienia. Sprawdź, czy bandaż nie jest przeterminowany lub uszkodzony, a płyn nadaje się do użycia po otwarciu zgodnie z oznaczeniem.
Termometr może się przydać, ale nie należy mierzyć temperatury na siłę zwierzęciu z dusznością, silnym bólem lub dużym lękiem. Poproś wcześniej personel o pokazanie bezpiecznej techniki. Podobnie narzędzie do usuwania kleszczy wymaga znajomości instrukcji. Apteczka nie musi zawierać wielu preparatów: ważniejsze jest rozumienie przeznaczenia kilku prostych materiałów i świadomość, kiedy ich użycie tylko opóźni wyjazd.
Krwawienie i uraz
Przy zewnętrznym krwawieniu przyłóż czysty materiał i utrzymuj ucisk, jeśli możesz podejść bez ryzyka pogryzienia. Nie zdejmuj co chwilę opatrunku, aby sprawdzić ranę. Silne krwawienie wymaga pilnego kontaktu i transportu; nie trać czasu na dokładne mycie. Nie zaciskaj opaski ani bandaża wokół kończyny bez odpowiedniego przeszkolenia, ponieważ nadmierny ucisk może uszkodzić tkanki i nie zastępuje leczenia.
Ból może zmienić zachowanie nawet łagodnego zwierzęcia. Nie pochylaj twarzy nad pyskiem i nie obejmuj bolesnego miejsca. Nie zakładaj kagańca zwierzęciu wymiotującemu lub mającemu trudności z oddychaniem. Małego pacjenta przewieź w odpowiednim transporterze; przy dużym, niechodzącym psie zapytaj lecznicę o sposób przeniesienia i poproś o pomoc. Podejrzenie urazu kręgosłupa wymaga ograniczenia ruchu, nie sprawdzania, czy pies jednak wstanie.
Czego nie podawać z domowej szuflady
Nie wkładaj do apteczki ludzkich leków przeciwbólowych z zamiarem podawania ich bez konsultacji. Niektóre są dla zwierząt silnie toksyczne. Środki przepisane konkretnemu pacjentowi przechowuj w oryginalnym opakowaniu i stosuj tylko zgodnie z jego aktualnymi zaleceniami. Antybiotyk pozostały po dawnym leczeniu nie jest uniwersalnym sposobem na ranę, a preparat dla jednego gatunku może zaszkodzić innemu.
Po podejrzeniu zatrucia zabezpiecz opakowanie, ustal przybliżony czas oraz możliwą ilość i natychmiast zadzwoń do lekarza. Nie wywołuj wymiotów i nie podawaj soli, mleka, oleju czy węgla bez konkretnego zalecenia. Nie wyciągaj widocznej nici z pyska lub odbytu; połknięty sznurek może być zaczepiony wewnątrz. W takich sytuacjach prosta torba transportowa i numer do lecznicy są ważniejsze niż dodatkowe wyposażenie.
Przejrzyj zawartość po każdym użyciu i okresowo sprawdzaj terminy, stan opakowań oraz baterię termometru. Apteczkę trzymaj poza zasięgiem dzieci i zwierząt, ale w znanym wszystkim miejscu. Na wyjazd zabierz osobny niewielki zestaw i ustal dostęp do pomocy na trasie. Duszność, utrata przytomności, drgawki, podejrzenie przegrzania lub niemożność oddania moczu wymagają szybkiego działania niezależnie od tego, jak dobrze przygotowana jest apteczka.